قفسه يادداشت‌هاي محمد احمدوند

همه شنیده اید که حضرت عبدالله (فرزند امام حسن علیه السلام) در آخرین لحظات زندگی امام حسین علیه السلام به دفاع از ایشان شتافت. در ساعات آخر نبرد عاشورا صدای عمویش امام حسین علیه السلام را شنید که یار و مددکار می طلبد، از خیمه بیرون آمد و به سمت میدان حرکت کرد. حضرت زینب علیهاالسلام خواستند مانع رفتن او شوند ولی او گفت: سوگند به خدا از عمویم جدا نمی شوم و وقتی خود را به امام حسین علیه السلام رساند که یکی از دشمنان از پشت سر قصد جان امام حسین را کرده بود. عبدالله دست خود را جلو برد تا مانع برخورد شمشیر به آن حضرت شود.

آیا عبدالله نمی توانست بعد از شهادت امام حسین، همراه قافله باشد و از آنان در برابر دشمن دفاع کند و یا در هنگام اسیری به کمک پسرعموی بیمارش برود؟ یا در هدایت قافله به عمه اش کمک کند؟ و یا …

مگر او نمی دانست که چه او دستش و جانش را فدا کند چه نکند، به هرحال امامش شهید خواهد شد؟

درسی که منو تو باید از این رفتار فرزند امام حسن (ع) بگیریم این است: “بدون هیچ توجیهی باید پشتیبان و مدافع ولی زمان بود”.

اما افسوس به حال کسانی که با هزاران توجیه پشت ولی خود را خالی کرده اند و بیم آن دارند که نکند با حمایت از رهبرشان، گردی به قبایشان بنشیند. و صد افسوس به حال کسانی که همه چیزشان را از همین نظام و همین رهبر دارند، اما نه تنها در صف مبارزه جلوتر از رهبرشان حرکت نمی کنند و بلکه حتی از او حمایت هم نکردند.

واقعا چه روزهای سختی‌ست. روزهای سخت برای ما و روزهای امتحان برای مسئولین.

آیا واقعا جا ندارد که مسئولین دولتی در برابر زیاده‌خواهی‌های عده‌ای ضدانقلاب موضع‌گیری کنند؟

همه‌شان رو به مصلحت اندیشی آورده‌اند و برای حفظ منافع‌شان خفه شده‌اند. همان‌هایی که برای منافع شخصی خودشان همه‌جا از آقا مایه می‌گذارند، اکنون رهبر عزیز را در خط مقدم مبارزه تنها گذاشته‌اند.

تازه بعد از این همه بی حرمتی و اعتراض مردم و علما، بعضی هایشان زبان باز کرده اند. و بیشترشان هم در کمال پررویی کماکان لال هستند.

درست است که ما حامی انتخاب این دولت بودیم و از حمایتمان هنوز پشیمان نشده ایم، اما با کسی عقد اخوت هم نبسته ایم. حتی با خود احمدی نژاد هم که این روزها روزه سکوت گرفته است تعارفی نداریم.

و اما این یزیدیان بدانند اگر دولتی ها ترس از دست دادن قدرت و جایگاه شان را دارند، ما نداریم. با شما به شدیدترین نحو برخورد می کنیم. حتی اگر بازداشت و محکوم شویم، نمی گذاریم بیش از این به امام، شهدا و مولایمان خامنه ای توهین کنید.

ما تا پای جان ایستاده ایم. به نفع خودتان است که این اخطار را جدی بگیرید.

در روزهای بعد از انتخابات، با برخورد شدید و خشن با مخالفان دولت مخالف بودم. همه جا هم گفتم.
اما الان که مخالفان جای خودشان را به ضدانقلاب داده اند، دیگر جای گفت و گو نیست.
الان که حیا را کنار گذاشته اند و به همه اعتقادات این ملت توهین می کنند، باید جلویشان را گرفت.
البته این نکته را هم نباید فراموش کنیم که هنوز تا جایی که می شود باید فریب خوردگان را شناسایی کرد و بین آنها با ضدانقلاب تفاوت قائل شد.

اخیراً همه‌ی اهالی نتورک با عنوان ” تیم اصولی ” و یا ” از دسته اصولی ها ” برای شبکه خودشان تبلیغ می‌کنند.

از آن‌جا که این شبکه‌ها به وسیله تبلیغات وسیع و بسیار دقیق رشد کرده‌اند، هر عاملی را که علیه این سیستم باشد شناسایی و با تبلیغات خود نابود می‌کنند.

اما مهم‌ترین عامل ضد این سیستم، خودش است!

افرادی که قبلا عضو شبکه های هرمی بوده‌اند و پس از متضرر شدن، از شبکه خارج شده‌اند، اصلی‌ترین مخالفان این سیستم هستند که طبیعتا علیه این سیستم تبلیغ می‌کنند.

متخصصان تبلیغاتی شرکت‌های هرمی به این نتیجه رسیده‌اند که این افراد را نباید تخریب کرد و در مواردی می‌تواند دوباره جذبشان کرد.

مسئله حائز اهمیت این است که اینها (متضررهای نتورک مارکتینگ) افرادی با تجربه هستند که می‌توانند با همان روشی که کوئستی ها زیر مجموعه جمع می‌کنند (تبلیغات)، زیراب کل موضوع را بزنند.

پس راه دیگه این است که روش این است که تیمی که این افراد از آن‌ها زخم خورده‌اند را تخریب کنند.

به این ترتیب بود که واژه‌هایی چون دسته و تیم اصولی کوئست وارد میدان شد.

اکنون اگر شما در یکی از این آفیس‌ها پرزنت شوید، قطعا با این جمله برخورد خواهید کرد: ” ما اصولی ترین دسته کوئست هستیم. تیم‌های دیگر چون اصول را رعایت نکرده‌اند، این بیزینس با ارزش را خراب کرده‌اند. و به همین دلیل است که این همه تبلیغات علیه نتورک مارکتینگ وجود دارد.”

اما باید هوشیار باشید و بدانید که این هم یک ترفند تبلیغاتی دیگر است.

به زودی اطلاعات جدیدتری در اختیارتان خواهم گذاشت.

گاهی اوقات که آدم فضای سبز! وب را جستجو می‌کند، به این نتیجه می‌رسد که غالب ایرانی‌ها باید طرفدار موسوی باشند.

اما روز قدس، مدرک بسیار جالبی بود. مدافعین نظام و مخالفین، هر دو آمده بودند. اما جمعیت این‌ها کجا و جمعیت آن‌ها کجا.

روز قدس نشان خوبی بود برای اثبات قدرت تبلیغات.

اما معلوم نیست تا کی باید هزینه بی‌عرضه بودن بعضی از مدیران در حوزه تبلیغات را بپردازیم.

تا به کی باید تبلیغات مستقیم صدا و سیما که فقط نتیجه عکس دارد را تحمل کنیم.

هرجا که به مردم مربوط است، خوب برگزار می‌شود. و همان‌طور که حضرت آفا هم فرمودند باید از مردم تشکر کرد.

اما جایی که مدیران فرهنگی و تبلیغاتی کشور باید کار کنند، در اغلب موارد گند می‌زنند.

شما را به خدا به خودتان بیائید. پس کی می‌خواهید بفهمید که تبلیغات یک فن است و شما نیاز دارید که آن را بیاموزید؟